Ο ΚΟΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ 

 

Κούκος επαίρεται στο αηδόνι

για την ωραία του φωνή

<< δεν τραγουδάει όπως εμένα

μέσα στον κόσμο άλλο πουλί.  

Θεσπέσια κρώζω και λαλώ

κι όλοι αρχίζουν το χορό. 

Άγγελοι μοιάζουνε να ν’ οι χορδές μου

μέλι στο στόμα μου γλυκό

η μουσική μου σπόρους ανθίζει

μέσα στη φύση δίνω ρυθμό.

Μακάριοι όσοι με ακούν

άναυδοι μένουν, δε μιλούν! >> 

 

Χάζι τον έκανε το αηδόνι

ήταν τ’ αστεία του καλά

κελαηδάει κρυφογελώντας

κι όλο σφυρίζει λόγια σοφά:  

Μεγάλη η ιδέα του χαζού

φούσκα του άδειου κεφαλιού.

Μεγάλη η ιδέα του χαζού

φούσκα του άδειου κεφαλιού.