ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ 

Στην Αγγελική 

Ανθρωπάκι μου μικρό

όταν σε γλυκοφιλώ

μέλι από μελισσάκια

μέσ’ στα δυο σου τα χειλάκια.

Το μυαλό το πονηρό

πλάθει κόλπα στο λεπτό

στα νερά του να με πάει

όμως δε με ξεγελάει.

Το γλωσσίδι το τρελλό

ξέρει λέξεις χίλιες δυο

να, αρχίζει να μιλάει

τώρα ποιος το σταματάει.

Αχ και να ‘ταν να το δω

σαν δεντράκι λυγερό

τα λεπτά τα ποδαράκια

να μακρύνουν σαν κλαράκια.