ΜΑΖΟΥΡΑΝΑ     

Μαζουράνα ξεμαλλιάρα

λυγερή και ερωτιάρα

με μεθάς με τ’ άρωμά σου  

και την πράσινη θωριά σου.

Στάζω γάργαρο νερό

αψηλή για να σε δω,

αψηλή για να σε δω

στάζω γάργαρο νερό. 

Αναδίδει η ευωδιά σου

απ’ τα φύλλα τα πυκνά σου

δώσ’ μου κλάδους του κορμιού σου  

για να πιώ απ’ τους χυμούς σου.  

Φως σου φέρνω της αυγής  

για να μη μου μαραθείς,

για να μη μου μαραθείς

φως σου φέρνω της αυγής.  

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΜΑΘΗΤΗ    ή 

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ¹ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΘΡΑΝΙΟΥ  

Dum Spiro Spero²

προφορά δεν ξέρω,

ο νοών νοείτω³

είμαι ένα βλήτο.

Στη γεωγραφία

πού ‘ναι η Αγγλία;

Φυσική, χημεία

μάλλον αλχημεία.⁴

Δύο επί δύο

κι όλα στο αρχείο

και στην ιστορία

μια πανωλεθρία.

Σαν ανθοδοχείο

είμαι στο σχολείο,

ζωηρό θηρίο

στο σκασιαρχείο.

Δεν το βαριοπαίρνω

γράμματα δεν παίρνω,

στης ζωής την τάξη

όμως είμ’ εντάξει.

Μύγα δεν πειράζω

και κακό δε βάζω,

κι έμαθα στη Φύση

όλοι είναι ίσοι.

Απ’ τις θεωρίες

τις περιουσίες

πιο πολλή αξία

έχουν οι αξίες. 

¹ μανιφέστο, το-  έγγραφη διακήρυξη πολιτικού ή κοινωνικού περιεχόμενου, όπου

διατυπώνονται απόψεις ή διαμαρτυρίες. 

² DUM SPIRO SPERO << ντούμ σπίρο σπέρο>> (λατινικά)  όσο ζω ελπίζω 

³ ο νοών νοείτω  (αρχαία ελληνικά)  όποιος κατάλαβε, κατάλαβε 

⁴  αλχημεία, η- (εδώ) μπερδεμένα πράματα   

ΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ      (μαντινάδες) 

Στη Στέλλα 

Ως είναι τα ψηλά βουνά, τα δέντρα στους αιώνες

να ‘ναι τα καλοκαίρια σου ομάδι με χειμώνες.

Κι αν είναι κούτσικη η ζωή, εσύ να τη γλεντήσεις

και το καλό το χνάρι σου στην Πλάση αυτή ν’ αφήσεις. 

ΔΕΛΦΙΝΙ ΓΟΡΓΟΠΤΕΡΥΓΟ     

Δελφίνι γοργοπτέρυγο στη ράχη σου επάνω

να ήμουν, να με πήγαινες στο σύμπαν του βυθού

το κύμα το πιο γρήγορο γλιστρώντας να το φτάνω

να παίζω, να πετάγομαι στην πλώρη καϊκιού

δροσάτο να αισθάνομαι το χάδι του νερού. 

Δελφίνι ασημόγελο τη χάρη σου να είχα

να βλέπουν, να με χαίρονται τα πλάσματα της Γης

λιγάκι από τη δύναμη κι ας ήταν μία ψίχα.

Βαδίζεις μέσ’ στη θάλασσα ορθό, σαν αθλητής  

εσύ ‘σαι ο καλύτερος της Πλάσης χορευτής.

Δελφίνι αγγελόφωνο, κρυστάλλινος ο ήχος

που φτάνει το τραγούδι σου ψηλά στον ουρανό

της Φύσης ο πιο όμορφα ορθοπλεγμένος στίχος

στολίδι στην κορόνα σου θα ταίριαζε θαρρώ,

ας ήταν και να κράταγα του Πάνα τον αυλό. 

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται και στην ανθολογία

Ποιητικές Συμπλεύσεις 3 – Ρευστά όρια  ( εκδόσεις Εντύποις )   

ΑΝ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΚΟΙΤΟΥΝ 

Αν εξωγήινοι κοιτούν

σκέφτομαι πόσο θα γελούν

με το δικό μας τον πλανήτη

<<’κείνα τα όντα πολεμούν

χωρίζονται, εγκληματούν

μέσα στο ίδιο τους το σπίτι!

Πλανήτης όμορφος

μα οι κάτοικοι χαζοί

που χαραμίζουν κάθε προκοπή.>> 

Όλοι οι αιώνες ουρλιαχτά

καταστροφές και φονικά

για πλούτη και για εξουσία.

Ό,τι πετύχαμε μικρό

μας ξέφυγε το πιο απλό

η μεταξύ μας αρμονία.

Γη των ανόητων ανθρώπων

Γη των ρημαγμένων τόπων

Γη των νεκρών πολιτισμών

Γη της φωτιάς και των λυγμών.

Αν εξωγήινοι κοιτούν

σκέφτομαι πως θα λυπηθούν

για το δικό μας τον πλανήτη. 

ΓΡΑΨΕ ΜΟΛΥΒΙ ΜΟΥ ΞΑΝΑ

Γράψε μολύβι μου ξανά

φτιάξε μορφή και θέμα,

όταν η Μούσα σιωπά

γίνονται όλα ψέμα.

Κι αν είναι ζόρικος καιρός

που αποσπά τη σκέψη

ο ταπεινός δημιουργός

στέκει στην ίδια θέση.

Μέσα στα δύσκολα γεννά

λύπες τις κάνει στίχους

και στους ανθρώπους τραγουδά

λόγια γλυκά και ήχους. 

ΑΝΑΠΝΟΗ

Ετούτη η αναπνοή

δε σταματά ούτε στιγμή

μια αδιάκοπη ροή.

Κάθε πνοή σημαντική

σαν το μονάκριβο παιδί

μπορεί ν’ αλλάξει την πλοκή.

Ετούτη η αναπνοή

μια ανεκτίμητη πηγή

της Φύσης δώρο για ζωή.  

Ο ΚΗΠΟΣ

Πράσινο φύλλωμα στου χτες την αναπόληση

Στου σήμερα τα αποκαΐδια τι να φυτέψεις

Μόνο λέξεις στο άδειο κεφάλι μας

 Βλαστάρια ελπίδας

 που θα ξεραθούν στον άγονο τρόπο σκέψης μας

Πονηροί χωρικοί καλλιεργούν ημιμάθεια

Να μη θεριέψουν τα φυτά

Να μην απλώσουν ρίζες στη Γνώση·

 η αμάθεια είναι το πιο δυνατό χαλινάρι

Ιδιοτελείς κηπουροί κλαδεύουν τα κλαριά

και απλώνουν σπόρια μίσους στο χώμα

Μπολιάζουν τις Γραφές με το μπόλι της αρεσκείας τους

Μοναδική σωτηρία

να βγούμε από τα βολικά θερμοκήπια του μυαλού μας  

Μοναδική σωτηρία ο κήπος μας 

ΟΝΕΙΡΑ*  

η Γνώση δίνει τροφή στη Σκέψη

 και η Σκέψη μεγαλώνει τη Γνώση 

Όνειρα ξεκάθαρα, εύμορφα

άδολα όνειρα

σε θολό τοπίο

ασφυκτικά περικυκλωμένο

από διεφθαρμένα σύννεφα                                                                                      

που ξερνάνε πνευματική και ψυχική σαπίλα.

Σαγηνευτικές Σειρήνες τα μαγεύουν

και υπνωτισμένα χάνονται

στη σκοτεινή λήθη,

αιμοδιψείς δράκοι τα τρομάζουν                                                                            

και φοβισμένα λουφάζουνε

στης υποχώρησης το καταφύγιο,

πεθαίνουνε άδικα

αθώα θύματα σατανικών παιχνιδιών

και ξεδιάντροπης εκμετάλλευσης.                                                                           

Ξεχασμένα όνειρα

κείτονται απραγματοποίητα

πάνω σε μάταιες θυσίες.

Όμως αν υπάρχει έστω και ένα

είναι αρκετό                                                                                                            

για να σου δώσει ανάσα

για να σε κάνει να πολεμήσεις

τους δράκους και τις Σειρήνες.

Αν τα χαμένα μας όνειρα

αναταράξουν το σκοτάδι                                                                                         

σαν άσπλαχνες ερινύες,

αν πετάξουμε από τα μούτρα μας

τον φερετζέ της Μάθησης,

αν η Σκέψη πετάξει ελεύθερη

τότε θα έρθει η στιγμή                                                                                           

που οι πεθαμένες ψυχές των ζωντανών

θα αναστηθούν

που τα επτασφράγιστα μυστικά της Γνώσης

θα εκραγούν

μέσα από τα κοιμισμένα ηφαίστεια                                                                         

του μυαλού μας.

*Η αρχική ιδέα γεννήθηκε με αφορμή τις ( συνηθισμένες ) αναταράξεις στην Παιδεία το φθινόπωρο του 2006.